Fietscie 2010: Transilvanië “Hier worden wij niet meer zenuwachtig van”, lachte Maurits terwijl Mias zich rustig op een stoeltje neerzette. Joram was druk in de weer een incheckdame op Schiphol Airport ervan te overtuigen dat de zes bolides gewoon mee zouden moeten kunnen op de lijnvlucht naar Boekarest. De Roemeense maatschappij waarbij de vlucht geboekt was had dit hem namelijk verzekerd. De dienstdoende maatschappij was echter niet TAROM, maar wel KLM. Pas toen de dame doorkreeg dat ze te doen had met de Fietscie ging ze overstag en haastte ze zich met het maken van excuses. Hoe had ze kunnen missen dat de Fietscie 2010 als bestemming Roemenië had? Had ze in februari niet meegekregen dat na opnieuw een zenuwslopende verkiezing de voorstellen naar de Vogezen en Belgrado het net niet redden en dat Joram de organisatie op zich mocht nemen met ‘zijn’ Transilvanië? En waar zat ze met haar hoofd toen de reis bijna afgelast werd toen bleek dat Matthijs toch geen hele week van huis kon blijven omdat zijn hoogzwangere Sara dan te lang op haarzelf aangewezen zou zijn? De roddelbladen moeten er vol van gestaan hebben! Maar al snel overheerste ook bij haar de trots dat ze de Fietscie had mogen helpen en dat ze onder andere de vermaarde Gazelle Olympia van haar favoriete renner op de weegschaal had mogen zetten. 12,5 kg gaf deze aan, natuurlijk veruit de zwaarste van allemaal. Een moment voor Michelle Lijaard om nooit te vergeten. Ondertussen zat de ontspannen Bouke Pieter aan nieuwsgierige fans uit te leggen waarom Joost van Rheen en Nico Karsijns er dit jaar niet bij waren. In Kameroen moest nog veel gebeuren en aan de Balistraat was het ook nooit lang rustig. ‘Daarom’, doceerde de populaire krullenbol, ‘Daarom gaan we dit jaar met ons zessen, ook gezellig, kopje koffie erbij!’. En een gezellig bakkie namen de jongens toen ze door de douane waren. Even een stukje ontspanning voor Joram, voor wie de organisatie van zo’n groot evenement iets compleet nieuws was. Zijn grootste zorg vooraf was het overstappen in Boekarest. In kort tijdsbestek moesten fietsers en, misschien nog belangrijker, fietsen de overstap maken. De zorgen hiervoor bleken ongegrond, de Roemenen waren betrouwbaarder dan verwacht en zo kon het dat het zestal geheel volgens plan aan het einde van de middag door het zonnetje over hobbelige wegen door Iasi reed. Iasi is tot verbazing van velen de tweede stad van Roemenië. Er was echter niet genoeg tijd om de stad uitgebreid te verkennen. Een fijn hotel en een goed restaurant waren de behoeftes voor een juiste preparaties. Aan deze vereisten werd voldaan, op het terras van een hyperhip Italiaans restaurantje werden pasta’s gegeten en pinten gedronken. De gesprekken gingen vooral over wat de Fietscie dit jaar zou gaan brengen en over het feit dat er WIFI aanwezig was in het restaurant. Daarop viel te lezen dat Steve McClaren vertrokken was bij FC Twente, waarop Coen de hoop uitsprak dat Michel Preud’homme de nieuwe trainer zou worden. Als hij zou weten dat deze voorspelling zijn enige succesje van de Fietscie zou zijn, zou hij daar toen tevreden mee zijn geweest? Hij zou er misschien niet beter op geslapen hebben en dat deed hij nu wel uitstekend en dat was maar goed ook. De eerste etappe was direct een pittige, van Iasi naar Pangarati over zo’n 170km. Over het parcours was vooraf relatief weinig bekend. ‘Glooiende wegen’, was het enige dat Joram erover te melden had. Over de drukte op de wegen en de staat daarvan kon hij alleen maar gissen. Al snel bleek dat dat erg meeviel. Eenmaal buiten de grote stad verdwenen de auto’s en maakten ze plaats voor paard en wagen. Niet, zoals Coen aanvankelijk vermoedde, omdat het nationale paard en wagen-dag of week was. Gedurende de hele trip zou dit traditionele vervoersmiddel de wegen bevolken. Inzittenden begroetten de renners meestal vol ongeloof en bewondering, ‘de Fietscie in ons landje?’ moeten ze hebben gedacht. Inderdaad! De karige informatie van de organisatie bleek aanvankelijk te kloppen, de wegen waren mooi glooiend. De beentjes werden lekker warm gedraaid in de brandende zon en het steeds ruraler wordende landschap was prachtig. Kortom, het was vanaf de start genieten geblazen. Na een eerste korte stop begon het serieuze klimwerk. Onder aanvoering van Matthijs spatte het veld direct uit elkaar, hij had er duidelijk zin in. De eerste klimmetjes waren slechts een opmaat voor wat volgde. Het parcours werd lastiger, de wegen liepen door de velden recht de heuvels op. Coen, Mias en Bouke Pieter hadden het traditioneel lastig met de steilste heuvels, ze worstelden zich de klimmetjes op. Het zware parcours eiste zijn tol, de benen werden moe en de magen leeg, er werd verlangd naar een lunch. Deze liet echter nog even op zich wachten, er dienden zich domweg geen etablissementen aan. Wel werd asfalt grind en bleven de klimmetjes lastig. Na honderd zware kilometers werd het plaatsje Roman bereikt waar er ongetwijfeld gegeten kon worden. Het was in Roman dat de eerste irritaties kwamen boven borrelen. Eerst kon er geen restaurant gevonden en daarnaast dachten enkelen dat de organisatie dat er helemaal geen tijd was om uitgebreid te gaan lunchen. Omdat volgens Maurits bij Roemeense tankstations ook uitgebreide eetmogelijkheden zijn werd er besloten hier snel wat te eten. Het uitgebreide aanbod viel tegen, maar ook sandwiches vullen de maag. Ondertussen brak de pleuris uit. De hemel opende haar sluizen en met bakken kwam de regen naar beneden begeleid met enkele donders en bliksems. Een tweetal parasols boden een schamel onderdak. Toen het ergste onweer voorbij was werd de tocht voortgezet. De wind was flink aangewakkerd en op een vlakke, kaarsrechte weg betekende dit dat de wind hard in de zij blies. Na een bar half uurtje begon het opnieuw te bliksemen, genoeg reden om in een kroegje te gaan schuilen. De kroegbaas schonk sinds lange tijd weer eens een kop koffie terwijl Bouke Pieter en Mias bijkwamen van een flinke inzinking. Na deze tweede onweersbui was de wind gelukkig weer wat gaan liggen en konden de laatste loodjes relatief eenvoudig geslecht worden. Waar enkele renners vooral blij waren de finish in zicht te hebben waren anderen bezig zich voor te bereiden op de eindsprint. Joram monsterde zijn benen, die waren toch niet meer al te best. Matthijs was de hele dag de beste geweest en maakte zich geen zorgen, hij nam resoluut de kop. Maurits nam verstandig het wiel en keek de kat uit de boom. Op het moment dat er gesprint diende te worden was Joram al gezien en zat Maurits nog steeds geduldig in het wiel van Matthijs. Het was dan ook de slimste die zegevierde in Pangarati, Matthijs liet zich heuvel op verrassen door de explosieve Principia-renner. De toon voor een competitieve Fietscie was gezet. Aan het einde van de lange zandweg die dwars door het dorp Pangarati loopt wachtten Kees en Mihaela al een lange tijd op de renners. In hun fraaie woning aan het water ontvingen zij wel vaker mensen, maar ook voor hen was het bijzonder de Fietscie over de vloer te krijgen. Met veel liefde vingen ze de moegestreden jongens op met een warm maal. Na het eten duurde het niet lang voordat iedereen een warm bed vond voor een verdiende nachtrust. Wat volgde was een rustdag bij Kees, Mihaela, Bobby en Blondie. Na een uitgebreid ontbijt werd er verder genoten van de omgeving, de zon, een snitel Bala d’Or, een aantal pintjes en de I-Phone Vingersprint, glansrijk gewonnen door de ambitieuze alleskunner Matthijs, die zijn naam weer eens waarmaakte door Joram in extremis de toptijd af te snoepen. Eerder werd vermeld dat het voorspellen van de nieuwe trainer het enige succes van Coen tijdens de Fietscie was. Daarbij werd vergeten dat hij ook de morele winnaar van de Vingersprint was door het éénvingerrecord van de dag te noteren. Vrijdagochtend stond het ontbijt vroeg op het programma met het oog op de tocht die in het rondeboek omschreven werd als de Koninginnerit dwars door de Karpaten. Er stonden twee forse klimmen op het programma en vervolgens nog een heuvelachtig parcours richting het historische stadje Targu Mures. Mihaela had weer een fijn ontbijt bereid en zwaaide met Kees de jongens uit. Na een kort oponthoud door een lekke band was het pelotonnetje om half 10 daadwerkelijk vertrokken. De eerste kilometers waren nog vlak waardoor er voldoende tijd was om de benen los te trappen. Toen aan de voet van de klim even bijgetankt werd bij een tankstation verschenen daar plots Kees en Mihaela met de auto. Ze boden aan de eerste klim mee te rijden, we konden de zware rugzakken in de auto achterlaten. De klim verliep zonder al te veel problemen, het tempo zat er bij iedereen goed in op de prachtige weg. Hoogtepunt daarbij was de passage door een schitterende kloof waar de weg dwars doorheen ging. Het was Matthijs die de punten voor de bollen opraapte. Binnen de kortste keren stond ook de rest op de top, waar Kees op de vraag van Coen of het er een beetje professioneel uitzag het legendarische antwoord ‘waarom niet?’ gaf. Het was het laatste wat de jongens van Kees hoorden, de nuchtere Zeeuwse zeeman reed met zijn vrouw terug naar Pangarati en Bobby en Blondie. De tweede klim kende opnieuw een licht hellende aanloop. In het bos werd het wat lastiger en iedereen koos opnieuw een eigen ritme. Mias ondervond dat hij niet erg veel kilometers in de benen had en kreeg te maken met een traditionele inzinking. Dapper zette hij toch door en kwam boven om direct als een speer naar beneden te vliegen. Een hagelbui en een aantal lekke banden later kwam iedereen veilig en wel beneden en waren de lastigste klimmen van de Fietscie alweer achter de rug, waar praten we over? De Fietscie had al lastigere klimmen gezien. Ondanks dat moest er wel gegeten worden om de energievoorraden op peil te houden. Opnieuw stond er vlees op het menu, Roemenen houden van vlees en vooral van snitels. De Fietscie gelukkig ook en na het maaltje werd er verder gekoerst. Het was ondertussen flink gaan regenen, de lucht werd steeds donkerder. Tot overmaat van ramp bleek de geplande route die op de kaart stond aangegeven niet geasfalteerd te zijn . Toen het ook nog begon te onweren werd besloten even te schuilen en de opties te bespreken in een lokaal cafeetje. Dit onderkomen was een schot in de roos. Met een fles cola op tafel werden de naar de televisie glurende, aan bier nippende dorpsbewoners bekeken. Met niet minder verbazing retourneerden zij onze blikken, om direct terug naar het tv-scherm te keren waar een interessante documentaire over de nieuwste tractoren uit hun wildste dromen opstond. Toen de documentaire afgelopen was besloot de kastelein dat het tijd werd voor wat muziek en de Roemeense Matthias Reim verscheen ter tonele. Een uitstekende zanger die het wachten op de zon dragelijk maakte. De zon verscheen echter niet van achter de wolken en omdat het ook bleef onweren ontstond langzaam het besef dat Targu Mures niet bereikt zou gaan worden. Noodgedwongen zochten we een slaapplek in de buurt. Door een nieuwe hemelbreuk reden we naar het dichtst bijzijnde plaatsje, wat toevalligerwijs een kuuroord met dus voldoende overnachtingsmogelijkheden was. Sovata Bai, gelegen aan de rand van de Karpaten op een heuvel, is omringd met een aantal meertjes die een zuiverende werking hebben. In vroeger tijden was het de plek waar de partijgenoten van Ceaucescu die het beste hun werk deden eenmaal per jaar naartoe mochten om een weekje te genieten. Geslapen werd in grote betonnen kolossen of voor de allerijverigsten een nagebouwd kasteel of kerkje. De Fietscie koos een **-kolos. In een ander **-kolos werd gegeten in een restaurant waar toevallig live muziek werd gespeeld. Dit werkte dermate sfeerverhogend dat de dansvloer in mum van tijd gevuld was met Roemenen die de avond van hun leven beleefden. Een sfeer die zijn weerga niet kende. Helaas viel de rest van het avondprogramma enigszins in duigen omdat de bowlingbaan een week eerder was gesloten en ook de disco niet geopend was op deze vrijdagavond. In een ijssalon werd uiteindelijk nog een biertje gedronken, meer zat er niet in. Je kunt veel zeggen over het ontbijt in onze **-kolos, behalve dat het ontbijt er lekker was. Toch leken de hordes aanwezige, keurig geklede Roemeense dames daar anders over te denken. Ook genoten zij van de aanwezigheid van de jongens die helaas voor hen niet allemaal al in hun fietsoutfit uitgedost waren. En dan moesten ze er ook nog vlug vandoor omdat de tijd schaars was. Inmiddels was het de Fietscie bekend dat het rond de klok van vijf gaat regenen in Roemenië en dat je dan maar beter kunt maken binnen te zijn. De laatste etappe zou een eenvoudige opgave worden, maar door het oponthoud een dag eerder werd de af te leggen afstand toch geschat op zo’n 120 kilometer, geen sinecure dus. Eindstation was Cluj, de populairste studentenstad van het land en thuis van de voetbalclub die die avond kampioen zou kunnen worden. De weg door de heuvels voerde de 12 gespierde kuiten steeds verder van de Karpaten. Dorpjes vol Roemeense vlaggen werden aangedaan. De mensen waren dolenthousiast bij het aanschouwen van de renners, zelfs de dikste man van Roemenië was aanwezig om zijn favorieten aan te moedigen. Boeren stonden met hun enige koe te pronken langs de weg en het leek nog steeds paard en wagenweek te zijn. De verwachting dat het grootste deel van de etappe vlak zou zijn kwam niet uit, de weg bleef op en af gaan door de heuvels. Mias zag af bij de beesten, maar toen er een hond op zijn pad kwam zat er plots nog een hoop jus in de benen. Als een dolle sprintte hij de heuvel op om de hond af te troeven. Hij won het sprintje glorieus, de hond bleef verdwaasd achter bij zo veel machtsvertoon. Uiteindelijk vlakten de heuvels af en werd de weg vlak. Op ongeveer hetzelfde ogenblik begon het lichtjes te regenen. Hoe dichter Cluj bij kwam, hoe harder het ging regenen. Het deerde niet, Cluj ging opnieuw bereikt worden en er zou weer een geslaagde Fietscie de boeken in gaan. De sprint om Cluj werd op slinkse manier opnieuw gewonnen door Maurits, sprintkoning in Man-van-het-jaar-Shirt. Er stonden ruim 150 kilometer op de teller. In het Retro-hostel werden later de voorbereidingen genomen voor het eindfeest. De voorbereiding werd voortgezet in de shoarmatent en in de bowlinghal, waar Joram tegen alle verwachtingen in de ambitieuze alleskunner verschalkte. Na het bowlen was het feest in de stad, de plaatselijke voetballers waren kampioen geworden. De stemming van de deelnemers van het eindfeest werd er echter niet beter op, de geplande feestlocatie bleek na een lange wandeling onder leiding van reisleider Schilt niet te vinden. Een taxi bracht ons elders, maar ook hier werd geen vertier gevonden. Wie had kunnen denken dat Jasper Dijkema de reddende engel zou zijn en het eindfeest alsnog tot een succes zou maken? Het geschiedde toch, de jaren ’90 waren nooit zo dichtbij in het nieuwe decennium. Op zondag slaagden we er allemaal in thuis te geraken, daar hoeven verder geen woorden vuil aan gemaakt te worden. Of toch? Team Principia kreeg een zwaar verlies te verduren, een potje voetbal werd kansloos met 5-2 verloren. Een mooi feitje om dit verhaal mee af te sluiten.   bericht geplaatst door spiekercoen op 09-06-2010  16:44:01 Reageer

Uitstekend samengevat Coen!   reactie geplaatst door SpijkerII op 10-06-2010  19:00:43 Prima verslag, Coen! Dat laatste feitje van de 5-2 verlies wist ik nog niet eens. Interessant.   reactie geplaatst door bpvandijk op 11-06-2010  09:58:42